Merksem

Belevenissen van een afgevaardigde.

Ik krijg dikwijls de vraag waarom ik nog steeds afgevaardigde ben nu mijn zoon  niet meer op de club speelt. Ik antwoord dan altijd lachend dat het een uit de hand gelopen hobby is geworden.  15 j geleden werd ik namelijk gebeten door het voetbalvirus en het heeft me sindsdien niet meer losgelaten.

Voetbal kan een mooi spektakel zijn , als delege heb ik er al heel wat jaren van kunnen genieten ; de sfeer in de kabine voor een match, de discipline, de vele spelregels,  na de match samen iets drinken met de ouders in de kantine,  de vreugde en het verdriet bij winst of verlies en de kameraadschap, het hoort er allemaal bij.

De kinderen / jongeren leren niet enkel te voetballen, maar ze leren het belang van discipline, reglementen  respecteren en vooral respect te hebben voor de inzet van  coach, afgevaardigde  en scheidsrechter. Wat die laatste betreft, is dat vaak wat moeilijker. Scheidsrechters staan onder vuur, niet alleen in de jeugdvoetbal maar zeker ook in de hoogste klasse waar een arbitraire blunder groot in de media wordt uitgesponnen.

Scheidsrechter  zijn is niet gemakkelijk; je moet neutraal zijn, fysiek in orde en je  moet overal ogen en oren hebben maar vooral doof zijn voor wat er langs de zijlijn geroepen wordt.

Het is dan ook niet te verbazen dat er  steeds minder en minder mensen zich geroepen voelen om dit te doen.

Ik geef toe de verwachtingen zijn hoog: maar op zijn minst mag men toch enige neutraliteit en sportiviteit verwachten van die persoon.

Zaterdag werd ik echter bijzonder geraakt door de ontgoocheling en verdriet van de spelers van de U14 IP.

Ze hadden gevochten als leeuwen voor de winst en er echt alles voor gedaan, maar die winst was hen niet gegund door 1 man.

Want als neutrale toeschouwer zag ik meteen (en daar was geen review commissie voor nodig) dat er tijdens hun match verschillende flagrante beslissingen werden genomen in het voordeel van de thuisploeg waardoor er ernstig getwijfeld kon worden aan de neutraliteit van deze gelegenheids-arbiter, verbonden aan de club .

Wat zeg je dan als coach of afgevaardigde na zo’n match  tegen je  diep bedroefde spelers ??

“ De arbiter heeft altijd gelijk ook al heeft hij ongelijk”?

Nee dat werkt niet, want ook als begeleider ben je teleurgesteld en boos.

Is het  op zo’n manier dat we respect voor een arbiter moeten bijbrengen ?

Dan vrees ik dat we er niet in gaan lukken: want respect moet je verdienen, in dit geval door correcte en neutrale beslissingen te nemen.

Ik weet 1 ding: de tranen van deze spelers gaan me heel lang bijblijven…… maar ook de troostende woorden  van de jongens van de U19  voor de spelertjes van de U14 zal ik niet snel vergeten.

Want als we er dan toch iets positief uit geleerd hebben dan is het dat  we er  als piraten  altijd voor elkaar zullen zijn, ook als het moeilijk is.

Veerle

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*